Nerede yatacağını göstereyim.
Yarın öğlene kadar burada kalmak zorundasın.
Geto duvarına yakın bir yerde senin için bir daire ayarladık.
Güvenli bir yerdir.
- Çok rahat bir yer sayılmaz. - Sorun değil.
Onu ben alayım. Bana ver.
Mümkün olduğunca öne yaklaş, Almanlar'ın olduğu yere.
Perdeleri kapatacağım.
Gündüzleri açacaksın. Sakın unutma.
- Duvarın bu tarafında daha iyi hissediyorsundur ha? - Evet.
Ama bazen duvarın hangi tarafında olduğumu hala bilmiyorum.
Biraz ekmek, patates ve soğan var.
Yeniden uğrayacağım. Janina da haftada 2 kez uğrayıp yemek getirecek.
- Nasıl olduğuna bakacak. - Teşekkür ederim.
Bu çok önemli. Acil bir durum olduğunda, gerçekten acil durum demek istiyorum.
Bu adrese git.
Unuttun mu? Ne demek unuttum?
Ne demek istediğimi sanıyorsun? Unuttum demek istiyorum o kadar.
Biliyor musun? Bana pislik gibi davranıyorsun.
Sana pislik gibi davranıyorum. Çünkü bir pisliksin.
Domuz! Domuz herif!
- Kalktak. - Seni domuz! Seni pis domuz!
- Ya sen nesin? - Birini tanımak için başka biri gerekir.
- Bir melek gibi çalıyorsun. - Madem bir melek gibi çalıyorum, neden beni dinlemiyorsun?
- Dinliyorum zaten. - Yalancı, uyuyordun. Domuz.
19 NİSAN 1943.
16 MAYIS 1943.
Teşekkür ederim.
- Daha önce gelmek isterdim ama... - Hayır, hayır... Teşekkür ederim.
Kimse bu kadar uzun dayanacaklarını sanmıyordu.
Asla kaçmamalıydım. Onlarla kalıp savaşmalıydım.
Böyle şeyler söyleme!
Artık bitti. Sadece onlarla gurur duyalım.
- Tanrım, Almanlar'a savaş mı açtılar? - Evet.
- Almanlar da öyle. - Şoktaydılar. Bunu beklemiyorlardı. Kimse beklemiyordu.
Yahudiler kendilerini savunuyor. Bunu kim beklerdi ki?
Evet ama bu ne işe yaradı?
Ne işe mi yaradı? Beni şaşırtıyorsun Wadek!
Şerefleriyle öldüler. İşte bu işe yaradı.
Başka bir şey daha var. Polonyalılar karşı koyacaklar.
Hazırız. Biz de savaşacağız. Göreceksin.
- Eşyalarını topla. Gitmemiz gerekiyor. - Ne?
Ne oldu?
- Kaçıyorum. - Ne oldu?
Gestapo silahlarımızı buldu. Janina ve Andjei'yi tutukladılar.
Yakında burayı da öğrenirler.
- Hemen gitmen gerekiyor. - Nereye gitmemi istiyorsun?
Beni dinle. Gitmeyeceğim. Şansımı burada deneyemez miyim?
Bu sana kalmış. Ama seni burada bulurlarsa camdan aşağı atla.
Seni canlı ele geçirmelerine izin verme.
Benim üzerimde zehir var. Beni de canlı yakalayamayacaklar.
Kapıyı açın!
Kapıyı açın, yoksa polis çağıracağız.
Bu binada mı kalıyorsunuz? Kayıtlı değilsiniz.
Bir arkadaşıma ait. Onu görmeye gelmiştim ama gitmiş olmalı.
- Kimlik kartınız var mı? - Ne?
- Kimlik kartınızı görmek istiyorum. - Evet, elbette.
- Kimlik kartını görmek istiyorum! - Neler oluyor?
O bir Yahudi! O bir Yahudi! Yahudi'yi durdurun!
Kaçmasına izin vermeyin! Durdurun onu!
- Evet? - Beni Bay Gedczynski gönderdi.
- Wladyslaw Szpilman! - Dorota!
İçeri gel.
Üzgünüm. Çok üzgünüm. Bana bu adres verildi. Bay Dzikiewicz'i arıyordum.
Michal Dzikiewicz. Benim kocam. İçeri gel.
Otur.
Yardıma ihtiyacım var.
Çıkma yasağı başlamadan önce döner.
Saklanıyordum.
- Kalacak bir yerim yok. - Yakında gelir.
- Ne zamandır evlisin? - Sadece bir yıl oldu.
- Peki Jurek nasıl? - Öldü.
- Bebeğin ne zaman doğacak? - Yılbaşında.
Çocuk sahibi olmak için iyi bir zaman değil ama...
Bu benim kocam. Bu da Wladyslaw Szpilman.
Onu Gebczynski göndermiş.
Evet, hatırlıyorum.
Gebczynski acil bir durum olduğunda size ulaşmamı söyledi.
Merak etme.
Bu gece hiçbir yere gidemeyiz. Koltukta uyursun.
Çok üzgünüm.
Affedersiniz ama bir parça ekmek alabilir miyim?
Evet elbette. Yemek yiyelim.
- Oturun. Lütfen oturun. - Teşekkür ederim.
Tamamen Almanlar'la dolu bir bölgedesin.
Şuradaki bina Rus sınırından yaralı askerleri getirdikleri bir hastane.
Yan tarafta ise Güvenlik Polisi var.
En güvenlisi aslanın inine saklanmaktır.
Seni içeri kilitleyeceğim. Kimse burada olduğunu bilmiyor.
Mümkün olduğunca sessiz ol.
- Her şey yolunda mı? - Teşekkür ederim.
Bu Antek Szalas. Sana o göz kulak olacak.
- Nasılsınız? - Merhaba.
Çok teşekkür ederim.
Ona yedek anahtar verdim. Sana yemek getirecek ve nasıl olduğuna bakacak.
Yer altı güçleriyle birlikte. İyi bir adamdır.
- Beni hatırlamıyor musunuz Bay Szpilman? - Hayır, sanmıyorum.
Varşova Radyosu. Ben teknisyendim.
Neredeyse her gün sizi görüyordum.
- Çok üzgünüm, hatırlamıyorum. - Önemli değil.
Merak edilecek bir şey yok. Sık sık geleceğim.
Buna sevineceksin: Müttefikler Almanya'yı bombalıyor. Hem de her gece.
Cologne, Hamburg, Berlin.
Ruslar da onlara tam bir cehennem yaşatıyor. Sonun başlangıcı bu.
Öyle olmasını umalım.
Hala hayattayız.
Al, sosis ve ekmek. O votkadan hala kaldı mı?
- Bunun ne kadar dayanması gerekiyor? - Fazla uzun değil.
Sanırım sarılık oldum.
Bunun için endişelenme. Sadece komik görünmene sebep oluyor.
Büyük babam sarılık olduğunda kız arkadaşı onu terk etmişti. Sağlığına!
Neden daha önce gelmedin? 2 haftadan fazla oldu.
Sorunlar. Para.
Sana yemek almak için para toplamam gerekti. Satacak eşyalar gerek.
O kadar kolay değil.
Al, bunu sat.
Yemek, zamandan daha önemli.
Söylemek için sabırsızlanıyordum. Müttefikler Fransa'ya girdi. Ruslar yakında burada olur.
Almanlar'ın canına okuyacaklar.
Hem de çok yakında.
Wadek?
- Wadek? - Dorota?
Bunu biliyordum. Bunun olacağını biliyordum.
- Bir doktor bulacağım. - Yapamazsın. Bu çok tehlikeli.
- Doktor Luczak'a güvenebiliriz. - Dorota saçmalama! O bir çocuk doktoru.
- Yine de bir doktor. - Hayır.
Sen kal. Ben giderim.
Veda etmeye geldik. Otwocks'a annemin yanında gidiyoruz.
Bebek orada zaten. Daha güvenli bir yer.
Ayaklanmaların her an çıkabileceğini söylüyorlar.
O hain Szalas vurulmalı.
Senin adına bütün Varşova'da para topluyordu.
Görünüşe göre insanlar çok cömert davranmışlar.
O da epey bir para toplamış.
Tanrım!
Karaciğeri futbol topu büyüklüğüne gelmiş.
Safra kesesinde enfeksiyon var.
Ama kurtulacak.
Ona biraz Levuloz bulmaya çalışacağım. Ama bu kolay olmayacak.
- Onu tekrar ziyaret edebilir misiniz? - Kim bilir?
- Doktor. Teşekkürler doktor. - Konuşma. Dinlen.
Geldiğiniz için çok teşekkür ederim.
Sana yiyecek getirdim.
Şimdi sana bir şeyler hazırlayacağım. Sonra gitmemiz gerekiyor.
1 AĞUSTOS 1944.
Dışarı çıkın! Çıkın! Hemen sokağa çıkın!
- Neler oluyor? - Hemen dışarı çıkın! Binayı kuşatıyorlar.
Lütfen! Kimse yok mu? Birisi kapıyı açsın!
Ekmek!
Burada ne yapıyorsun?
Kimsin sen?
- Beni anlıyor musun? - Evet.
Burada ne arıyorsun?
Ben... Ben sadece... Ben sadece şu konserveyi açmak istedim.
Burada mı yaşıyorsun?
- Burada mı çalışıyordun? - Hayır.
Senin mesleğin nedir?
Ben bir...
Ben bir piyanisttim.
Piyanist mi?
Buraya gel.
Bir şeyler çal.
Burada mı saklanıyorsun?
Yahudi.
Nerede saklanıyorsun?
Tavan arasında.
Göster bana.
Yiyeceğin var mı?
Yahudi.
Lütfen. Neden sürekli ateş ediyorlar?
Ruslar. Nehrin diğer tarafındalar.
Birkaç hafta daha beklemen gerekecek.
- Neler oluyor? - Geri çekiliyoruz.
- Ruslar burada mı? - Henüz değil.
Size nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum.
Bana değil, Tanrı'ya teşekkür et.
Yaşamamız ona bağlı. En azından buna inanmamız gerekiyor.
İşte. Bunu al.
- Ya siz? - Bende bir tane daha var. Daha sıcak bir tane.
Bütün bunlar sona erdiğinde ne yapacaksın?
Polonya Radyosu'nda piyano çalacağım.
Bana adını söyle. Müziğini dinlemeye çalışırım.
- Szpilman. - Szpilman.
Bir piyanist için güzel bir isim.
Alman! Bir Alman!
Hayır! Lütfen ateş etmeyin! Ben Polonyalı'yım! Ateş etmeyin!
- Dışarı çık! Ellerini yukarı kaldır. - Yalvarırım...
Lütfen ateş etmeyin! Size yalvarırırım. Ben Polonyalı'yım!
Aşağı in!
Lütfen ben Polonyalı'yım! Polonyalı'yım.
Polonyalı mı?
Evet, Polonyalı.
- Neden o mantoyu giyiyorsun. - Üşüyorum.
Şunlara bakın. Lanet Almanlar!
Katiller! Katiller!
- Aşağılık pislikler. - Bunun için dua etmiştim.
- Katiller! Şu halinize bakın! - Domuzlar!
Her şeyimi aldınız! Ben bir müzisyenim!
Kemanımı aldınız! Ruhumu aldınız!
- Müzisyen misin? - Evet.
Polonya Radyosu'nda çalan Szpilman adında...
...bir piyanist tanıyor musun?
Elbette onu tanıyorum.
Szpilman saklanırken ona yardım etmiştim.
Ona burada olduğumu söyle. Bana yardım etmesini söyle.
- Söyle ona! - Adın ne?
- Hosenfeld. - Ne?
Buradaydı. Bundan eminim.
Ama geriye hiçbir şey kalmamış.
Onlara bağırıp hakaret ettim. Bununla gurur duymuyorum ama öyle yaptım.
Şu anda durduğun yerde duruyordum. Bundan da eminim.
Etrafları telle çevrilmişti ve o Alman bana geldi.
- Adını duyamadın mı? - Hayır.
Fabrikaya sorarım. Belki bir şeyler biliyorlardır.
WLAD YSLAW SZPILMAN 6 TEMMUZ 2000'DEKİ...
...ÖLÜMÜNE KADAR VARŞOVA'DA YAŞADI. ÖLDÜĞÜNDE 88 YAŞINDAYDI.
ALMAN MEMURUNUN ADI YÜZBAŞI WILM HOSENFELD İDİ.
ONUNLA İLGİLİ TEK BİLİNEN, 1952'DE...
...BİR RUS SAVAŞ ESİR KAMPINDA ÖLDÜĞÜ.